!ESTOY EN MÉXICO!

Ég er loksins komin á leiðarenda:)

Flugvélin frá Phoenix til Guadalajara var pínulítil 10 raða rella. Hún tók nokkrar dýfur og fólk hrópaði upp yfir sig og mann kitlaði í magann. Svo tilkynnti flugstjórinn að við værum að fljúga í gegnum thunderstorm. Þvílíkar eldglæringar, ég á ekki til nógu stór orð til að lýsa þessu! Himinn logaði og litirnir og birtan var stórfengleg! ég hef séð þrumur... en þetta.... vá!

Við hlið mér sat risastór maður, Stuart Browne, mjög almennilegur ameríkani sem hefur búið í Guadalajara í nokkur ár. Hann gaf mér emailið sitt og bauðst til að koma mér í samband við son sinn sem er í hinum háskólanum í borginni og 17 ára dóttur sína og sagði að þau myndu geta sýnt mér borgina.

Þegar við lentum í Mexico var ekkert vandamál, sem betur fer voru töskurnar mínar með í vélinni, þær s.s. höfðu fundist! Páulina og fjölskylda tóku vel á móti mér og við tók 3ja tíma akstur í kolniðamyrkri til 3 um nóttina. Vegirnir voru vægast sagt hræðilegir, það sprakk á dekkinu hjá okkur, því það er rigningartímabil núna og rignir þvílíkt á nótt unni og vegirnir eru ekki betur gerðir en það að þeir grotna bara og eru hálf ófærir.

Á endanum keyrðum við upp fallega hlíð, með beljum og hestum við vegina. Keyrðum inn um lokað hlið og upp að hverfinu þeirra. Húsið er ofboðslega fallegt, útsýni yfir alla borgina, Lake Chapalla sem er risastórt vatn þarna, og fjöllin og allt í kring. Þetta útsýni er alveg to die for!
Við drifum okkur að sofa, enda þurftu foreldrar hennar að vakna kl.6.30 og klukkan orðin 3.

Fyrsti dagurinn í Mexico var bjartur og sólríkur. Við Páw sváfum til 11 og fórum þá í sturtu og tókum okkur til:) Ég keyrði Páw niður hlíðarnar og inn í borgina! Aksturslagið er klikkað hjá Mexikönum, þeir búa meira og minna til sínar eigin reglur og sveigja fram og til baka þvert yfir göturnar, akgreinarnar eru ekki afmarkaðar og skiltin eru óskiljanleg eða ekki til staðar. Engar biðskyldur og maður þarf bara að láta vaða!
Þetta gekk samt vel hjá mér, ég byrjaði að keyra súper varlega, en áttaði mig fljótt á að ég þyrfti að vera aðeins meira aggressive, og það gekk vel:) í miðbænum voru þröngar götur og mikið mannlíf, skraut yfir öllum götum, þvílíkt litrík hús, markaðir, sölufólk og nóg að gerast! Við löbbuðum heillengi um, fengum okkur að borða mexicanskan mat á matsölustað þar sem öll fjölskyldan hjálpaðist að við að elda og afgreiða. Maturinn var mjög góður, ég var smá hrædd um að ég myndi verða veik, en það er munur á að fara varlega og vera paranoyed. Ég er mjög dugleg að þvo mér um hendurnar Pabbi, og er með sprittið í veskinu! Það kom mér á óvart hvað mexicanar nota mikið hendurnar, moka baunamaukinu og sósunum upp á tortillas með puttunum og skófla þessu í sig. Á matsölustaðnum leyfði konan mér að smakka eitthvað, tók bara sleifina, setti smá lasagna á hana og rétti mér... ég hafði ekki hugmynd um hvað ég ætti að gera og Páw sagði bara: take it with your fingers, þannig ég tók bara lasagna með puttunum af sleifinni sem fór svo beint ofan í matinn aftur! Ég ég nokkuð viss um ég eigi eftir að verða veik á e-m tímapunkti, en ég borða bara það sama og Páw og fjölskylda hennar gerir og fer varlega þess á milli.

Við fórum í Supermarket sem var álíka stór og Kringlan. Ávaxtadeildin vakti mesta athygli mína, mig langaði að smakka allt! Endaði á að kaupa 7 mismunandi ávexti sem Páw sagði að ég yrði að prófa og ég hef aldrei séð eða heyrt um áður!

Það er ótrúlega fallegt og skemmtilegt hérna! Það eru endalausir hlutir að sjá og gerast allan daginn! Ég er í góðu yfirlæti, háma í mig framandi ávexti, kryddaðan mat sem lætur mig tárast, allskonar safa, og ég ætla að elda og smakka kaktus í kvöld, sem heitir Nopal og vex villtur út um allt, m.a.s. í bakgarðinum hjá þeim. Litirnir á húsunum, skrautið sem hangir milli allra ljósastaura þvert yfir göturnar, fólkið og dýrin eru yndisleg. Það er ekkert óeðlilegt við að sjá gamlan Mexicana á hestbaki með kúrekahatt í rifnum gallabuxum og skítugri skyrtu fara þvert yfir þjóðveginn í borginni með 2 stóra mjólkurbrúsa bundna við hnakkinn. Pallbílar með fulla palla af fólki á leið í vinnu, vespur og mótorhjól með kannski heillri fjölskyldu á, kornabörn jafnvel og enginn með hjálm. Varðhundar eru út um allt, hænur og asnar.

í morgun vöknuðum við öll kl.6.30 og keyrðum frá Sahuayo, sem þau búa, yfir til Ocotlán, þar sem þau vinna. Fórum í morgunverðarbuffé á hóteli á leiðinni við Lake Chapalla og maturinn var svo sterkur að ég táraðist í fyrstu:) haha... sáum svo risastórt mangótré með þroskuðum mangóum, og ég týndi nokkur lime af límónutré. Núna erum við í vinnunni hjá foreldrum Páw þar sem ég komst í internet. Ætlum að fara að rölta út bráðum og skoða Ocotlán:)

Ég verð að viðurkenna að ég er dáldið öðruvísi en flestir hérna, ég hef ekki séð neinn ljóshærðann. M.a.s. í gær þegar við keyrðum í miðbæ Sahuayo þá vorum við að labba á torgi og það var lúðrasveit að spila, og einn leggur frá sér trompetið til þess að smella af mér mynd! Ég vissi ekki alveg hvernig ég átti að láta, en setti bara hárið í snúð, setti upp sólgleraugu og reyndi að láta lítið á mér bera. En þetta er mjög áhugavert. Og gamlar indjánakellingar brostu til mín tannlausu brosi og vinkuðu og störðu. Ég ákvað að fara út í morgun í síðbuxum og hettupeysu, fínt svona til að byrja með, þrátt fyrir hitann og sterka sólina.

Vona að þið hafið það gott, kveðjur frá Ocotlán:)

Phoenix, Arizona

Var mjög glöð þegar ég kom til Phoneix. Var þá alls búin að fljúga í 6 tíma til Boston, bíða í 12 tíma á ísköldum flugvellinum í Boston og svo þessa 6 niður til Phoenix. Beið í 3 tíma þar og var farin að iða í skinninu að hoppa upp í 3. vélina til Guadalajara. Ég var orðin ansi sjúskuð, þreytt og óþreyjufull þegar það var loksins byrjað að hleypa inn í vélina til Gdl. Þegar ég var að fara að labba inn í vélina, þá er ég stoppuð og sagt að ég sé ekki með Visa áritun til að fara til México, og því geti ég ekki farið í vélina þangað. Síðan leit maðurinn betur á passann minn og sagði að ég væri heldur ekki með áritun til að vera hérna í USA, hringdi símtal og sagði mér að setjast niður, ég væri ekki að fara fet.Ef þeir myndu hleypa mér inn í vélina þá myndi ég bara lenda í immigration í Mexico og það myndi ég sko ekki vilja. Þeir myndu senda mig beint til baka. Ég virkilega reyndi að herða upp hugann, en ég var alveg buguð af þreytu og óhollum mat, þungum handfarangri og höfuðverk. Þegar allir voru komnir inn í vélina nema ég og ég sá hana fljúga í burtu þurfti ég að hafa mig alla við að halda aftur af tárunum. Ég fór aftur að deskinu og spurði hvað í ósköpunum væri í gangi og hvað væri næsta skref!?! Þeir gáfu mér addressu hjá Mexicanska Embassyinu í Phoenix og sögðu mér að fara þangað og sjá hvað þeir segðu.

Ég fór inn á klósett, þvoði mér í framan, setti hárið í tagl, hengdi símann um hálsinn eins og alvöru ferðamaður, kom öllum pappírum vel fyrir í töskunni, og arkaði út af flugvellinum, alein og í algjörri óvissu um hvað myndi gerast næst. Í Arizona tók á móti mér bullandi hiti, þetta var eins og að labba á vegg. Ég hoppaði upp í Taxa, og við brunuðum lengi lengi í átt að Mex.Embassy. Þegar þangað var komið þurfti ég að fara í gegnum vopnaleit og inni voru tugir mexicana sem sátu og biðu í von um að fá einhver leyfi. Þvílíkt mikið af fólki, mjög sérstakt. Ég fékk strax afgreiðslu hjá yndislegri stelpu sem botnaði ekkert í því hvers vegna mér hafi verið meinaður aðgangur í vélina. Hún hringdi í Immigrationið í Mexico og þeir könnuðust ekkert við að neinn frá flugvellinum hefði hringt þangað, né að þeir hefðu sagst myndu senda mig beint til baka. Þannig það veit enginn hvaðan þessar upplýsingar komu og af hverju mér var ekki hleypt inn. Seinna viðurkenndi yfirmaður U.S airways fyrir mér að þetta hefðu verið slæm mistök af hálfu starfsmanns þeirra.

Ég bað um að fá alla stimpla og útprentanir sem mögulega gætu komið að gagni. Stúlkan var mjög hjálpsöm og truflaði m.a.s. sjálfan konsúlinn á fundi til að fá hann til að kvitta í passann minn um að íslendingar þurfi ekki visa til að koma til usa né mexico í allt að 180 daga.

Ég tók aftur taxa í hitanum upp á flugvöll, og gat þá aðeins notið þess að horfa í kringum mig. Phoenix er full af kaktusum og blómum, allt frekar þurrt og beislitað, sandur og mold, en mjög fallegt landslag, fjöll og pálmatré.

Mætti á flugvöllinn og talaði við þjónustuborð og sagði frá öllu sem gerst hafði, fékk þúsund afsakanabeiðnir, starfsmaður documentaði allt niður í tölvukerfið og furðaði sig á því hvers vegna sá sem hafði vísað mér frá borði fyrr um daginn hefði ekki documentað þetta, eins og skylda er þegar eitthvað svona gerist. Þess vegna vissi líka enginn hvað hafði orðið um farangurinn minn, hvort hann hefði farið með vélinni eða tekinn út. Starfsmenn eiga að documenta allt svona, og þessi var greininlega ekki starfi sínu vaxinn. Ég fékk 10 dollara matarmiða í skaðabætur og það dugði fyrir pizzu en ekki kóki með haha! Var sett á biðlista í vélina sem átti að fara kl.18 um daginn (ég átti pantað flug kl.12.10) en annars var ekki laust sæti fyrr en 10 daginn eftir. Ég ákvað að fylgja þessu vel eftir, því nokkrum sinnum þegar ég tékkaði þá hafði einhver fært mig aftar á biðlistann. Sem betur fer var einn starfsmaðurinn x-tra nice og hafði heyrt hvað hafði skeð og hann sá til þess að ég héldist nr.1 á biðlistanum. Þegar allir voru komir um borð í 6 vélina kom hann til mín og spurði hvort ég vildi fá gluggasæti eða gang :) ég hoppaði af gleði, það hafði semsagt losnað 1 pláss í þessa vél, svo ég hringdi í Páulinu og fjölskyldu, og hélt af stað til Mexico!!!

Boston

Er í Boston:)

Var með tárin í augunum þegar ég lagði af stað í morgun. Sem betur fer hitti ég kunningja minn og bróður hans á flugvellinum og það alveg bjargaði biðinni:)

Mér leist ekki á blikuna þegar ég sá að við hliðina á mér í flugvélinni var 5 ára gömul stelpa með allan dótakassann sinn með og mamma hennar með nokkura mánaða beibí í fanginu! Ekki bætti úr skák að barnið var búið að kúka í bleyjuna. Endaði samt á að spjalla heilmikið við konuna sem var sænsk, en gift kana og búsett í Boston. Ég hjálpaði henni dáldið með beibíið og varð strax hugsað til Hönnu minnar og litla skvísunnar sem tekur á móti mér þegar ég kem til baka;) Ég er byrjuð að æfa mig Hanna:) Sænska konan var virkilega nice og bauðst til að hringja í vinkonu og redda mér ódýrri gistingu á Marriott hóteli í miðbæ Boston. Ég ákvað samt að hinkra bara á flugvellinum í nótt, flugið fer kl.6am þannig ég hef nóg að gera hérna í nótt. Átti rómantískan dinner með sjálfri mér á einhverjum veitingastað hérna, keypti nóg af nammi, skoðaði mig um á flugvellinum og labbaði svo aðeins út í 30 stiga hitann hérna í Boston. Svartir ómerktir Ford jeppa löggubílar komu brunandi með blá ljós, og hlupu eitthvað inn í flugstöðina. Hasar í gangi!

Mikið var ég glöð þegar ég fann þennan fína Dunkin' Donuts stað hérna í flugstöðinni, sem er opinn 24/7! Kom mér vel fyrir á gólfinu (því einu innstungurnar eru á gólfinu til að hafa tölvuna í sambandi) og fékk aðstoð frá þessum líka hressa berfætta kínverja með að tengjast internetinu. Núna sitjum við bara saman með Ice-coffee og Donuts og höfum það gott:)

Á morgun fer ég í 2 flug, samtals 9 klt í flugi og ég verð loksins komin á leiðarenda til Páulinu og Romeros fjölskyldunnar ca 3am á miðvikudagsnóttina á ísl tíma:) Þokkalegt ferðalag sem hófst síðdegis í dag, þriðjudag! Ég hitti líka þennan fína gamla öryggisvörð sem leiðbeindi mér þegar ég lenti hérna, og hann er búinn að koma og tékka á mér nokkrum sinnum, hafði miklar áhyggjur og settist hjá mér og lagði mér lífsreglurnar þegar vaktinni hans lauk núna áðan:)

Vona að allt sé gott, elsku m&p veriði góð við Söru&Töru fyrir mig

Love-

Þórunn <3

Seinustu dagarnir á Íslandi

Þetta verður ferðabloggið mitt meðan ég verð úti í México:)

Þetta er nú bara ætlað fyrir vini og vandamenn til að fylgjast með ævintýrunum og líka til þess að miðla upplýsingum til fjölskyldunnar.

Sjáum hvernig þetta fer:)