langt síðan síðast...

Ég hef ákveðið að byrja að blogga aftur. Af og til. Því núna er svo stutt þar til ég kem aftur heim til Íslands, nákvæmlega þann 14 júní.

Seinustu mánuðir hafa verið þeir rosalegustu sem ég hef upplifað. Bara fínt að bloggið lá niðri á meðan. Núna er sól farin að hækka á lofti og blómin að springa út og algjörlega komið sumar hérna í México.

Fórum á ströndina um helgina. Fórum 4 saman, ég og Jessica vinkona mín og Pablo nágranni minn og vinur hans. Strákarnir eru svo miklir herramenn að þeir buðu okkur Jessicu á lúxus resort á ströndinni. Við keyrðum í 5 tíma (6 því við villtumst) og á endanum komum við á áfangastaðinn. Það tók maður á móti okkur, og við löbbuðum í sandinum með sandalana í höndunum, meðfram stíg sem var lýstur upp með logandi kyndlum. Mér leið eins og við værum í þættinum Survivor, á leiðinni í að kjósa einn úr ættbálknum til að fara heim. Svo komum við að bryggju, og þar réri maðurinn með okkur yfir vatn á árabáti. Hinum megin á bakkanum voru fleiri menn sem biðu okkar með vasaljós og gengu með okkur í hvæsandi ölduniðinum meðfram ströndinni að kringlóttum leirkofa sem við áttum að búa í. Þetta reyndist vera himnaríki. Fallegri kofa hef ég aldrei séð, beint við kyrrahafið, með hengirúmi og hálfopinn út. Hvít húsgögn og þetta líka rosalega baðkar á miðju gólfi sem hafði verið höggvið úr stærðarinnar hvítum marmarasteini.

Það var líka ekki leiðinlegt að keyra þangað, á þjóðveginum sáum við skilti sem vöruðu við því að það gætu verið jagúarar á veginum, villisvin, mauraætur og dýr sem ég kann ekki deili á.

Við vorum líka stöðvuð af löggunni, undir reglubundnu eftirliti á leiðinni þangað. Löggan stoppaði okkur og reynir að vera með smá vesen, eins og þeir reyna svo oft. Þeir svona ýta á mann og hræða mann til að fá mann til að játa eitthvað, að hafa drukkið við stýri, vera með eiturlyf í bílnum eða eitthvað, og ef maður hefur ekkert að játa og ekkert að fela þá oft búa þeir til einhverja sök á mann, að maður hafi keyrt of hratt eða spyrja hvort maður vilji að þeir leiti í bílnum, og þá eru dæmi um það að þeir koma fyrir fíkniefnum og saka mann um þetta og fólk borgar þeim fúlgur til að sleppa. En þessar löggur komu sér bara beint að efninu, spurðu hvort við ættum smá marijuana handa þeim, þetta væri langur dagur hjá þeim og svona. Ótrúlegt alveg hreint. Ég var alveg í sjokki.

Nóg í bili, Kossar og knús frá México